ആയുസ്സിന്റെ പുസ്തകം നാലു പതിറ്റാണ്ടുകൾ പിന്നിടുമ്പോൾ അതിൽ ഇനിയും വായിച്ചുതീരാത്ത വരികളും മുഴുവനാക്കാത്ത കഥകളുമുണ്ടെന്ന് നാമറിയുന്നു. അപഗ്രഥനത്തെ ചെറുക്കുന്ന ഒരംശം ഈ കൃതിയുടെ ശില്പത്തിലുണ്ട്. മലയോരഗ്രാമത്തിലെ ക്രിസ്ത്യൻ ജീവിതവുമായി മാത്രം പരിമിതപ്പെടുന്ന ഒന്നല്ല ഇതിലെ ഇതിവൃത്തം. താൻ ചിത്രീകരിച്ച ജീവിതങ്ങളെ കവിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു ദർശനത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണ് ആഖ്യാനത്തിന്റെ, അതിന്റെ രൂപശില്പത്തിന്റെ അനന്യതയായി അനുഭവപ്പെടുന്നത്. കെട്ടുപിണഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മനുഷ്യബന്ധങ്ങളോടൊപ്പം അവർ ഇടപെടുന്ന ഭൂപ്രകൃതിയും അതിന്റെ തുടർച്ചയായ ചരിത്രവും ഈ രൂപശില്പത്തിൽ ഭാഗഭാക്കാവുന്നുണ്ട്. ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസത്തിൽ തുടങ്ങുന്ന ആധുനിക മലയാള നോവലിൽനിന്നുള്ള വിച്ഛേദവും മുകളിൽ പറഞ്ഞ സവിശേഷദർശനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.